Author Archives: admin

ALLE BEGIN IS MOEILIJK

Niets werkt zo bemoedigend als een volledig nieuw jaar met 12 maanden, 52 weken en 365 dagen. Een fris begin met een zee aan mogelijkheden en kansen die je graag wilt benutten. Waarschijnlijk heb je al enkele ideeën die je dit jaar ten uitvoer wilt brengen maar het is ook mogelijk dat je dit nieuwe jaar zo blanco mogelijk wilt beginnen om te kijken wat er op je pad komt. In elk geval weet je (zo ongeveer) wat je wilt. Het is niet voor niets dat zoveel mensen een nieuw jaar starten met (goede) voornemens.

De praktijk wijst echter uit dat het aantal voornemens dat gedurende de eerste helft van het jaar sneuvelt zo’n 80% is. Dat is een hoog percentage. Waar ligt dat nu precies aan?

Een mogelijkheid is dat mensen zo’n voornemen onderschatten. Afhankelijk van het onderwerp vraagt het hoe dan ook om aandacht. Aandacht in de vorm van tijd om iets voor elkaar te krijgen, aandacht in de vorm van acties die nodig zijn om je doel te bereiken. Maar het vraagt vaak ook om aanpassingen in ons gedrag, in ons zijn, in ons leven. En dat laatste vergt toch wel de nodige discipline, want niets blijkt zo lastig te veranderen als gedrag.

Gemiddeld duurt het 66 dagen om een gewoonte aan te leren. Dit is geheel afhankelijk van het doel dat je wilt bereiken. Als je jezelf wilt aanleren een glas water te drinken na het ontbijt heb je zo’n 21 dagen nodig. Maar zodra het ook maar iets moeilijker wordt, duurt het langer voordat er sprake is van een sterkte gewoonte. Een gedragsverandering (bijvoorbeeld minder vaak boos zijn) vergt beduidend meer tijd (bron Crow)

Aan de slag
Dit wetende kun je aan de slag zou je zeggen. Oude gewoontes afleren en/of nieuw gedrag eigen maken. Niets houd je meer tegen, zou je denken maar niets is minder waar. Iedereen weet dat alle begin moeilijk is, daarom heet deze blog ook zo. Hoe kan je de drempel voor jezelf verlagen?

– kijk of hetgeen je wilt bereiken ook realistisch is
– weet zeker dat dit hét juiste tijdstip is om te starten
– heb voor jezelf duidelijk wat jouw motivatie is om het doel te bereiken
– maak jouw doel bereikbaar door deze op te delen in kleine stapjes
– kijk met welke kleine stap je wilt beginnen
– een goed begin is te starten met een stap waarvan je zeker weet dat deze haalbaar is
– eenmaal de eerste hobbel genomen, wordt de weg richting doel al iets gemakkelijker
– vier elke genomen stap
– het geeft niet als je valt, als je maar weer opstaat
– weet dat je altijd je stappen kunt bijstellen: je hebt altijd een keuze
– weet dat je het niet alleen hoeft te doen, er zijn altijd mensen die jou willen bijstaan
– gun jezelf de tijd om te wennen aan alle veranderingen of nog belangrijker
– gun jezelf ook de tijd om te genieten van deze veranderingen en de stappen richting doel

Je mag elke dag opnieuw beginnen

 

 

 

 

Alle begin is moeilijk, dat geldt voor iedereen, ook voor mensen zoals ik die anderen hierin begeleiden en/of ondersteunen. Zoals de meeste van jullie weten ben ik sinds dit jaar directeur van Bureau C&C. In de aanloop daar naar toe ben ik in 2017 al van start gegaan met de voorbereidingen hiervoor en borrelden er allerlei nieuwe ideeën in mij op met mogelijkheden en doelen die ik in 2018 wilde bereiken. Eén van die doelen was en is: balans vinden tussen Coachpraktijk La Chiave, Bureau C&C en mijn persoonlijke leven. In mijn hoofd had ik het prima voor elkaar en het leek vrij simpel, een kwestie van goed agendabeheer als eerste uitgangspunt. In het verleden is gebleken dat dit voor mij zeker een goede manier is om dit te bereiken en toch ben ik – iemand die toch redelijk goed kan plannen – er nog niet in geslaagd om dit in de praktijk tot uitvoer te brengen. De werkzaamheden lopen door elkaar heen en de ideeën buitelen over elkaar heen zodat ik mij soms zelfs wat verloren voel. Het is mij dus nog niet gelukt om hier een gewoonte van te maken en een duidelijke scheidingslijn aan te brengen. Maar ik weet ook, dit hoort erbij. Ik ben pas 1 maand onderweg, dus volgens Crow halverwege het gemiddelde. En ik ben blij met de stappen die gemaakt zijn. In de afgelopen jaren heb ik ook ervaren dat het zo nu en dan nodig is om pas op de plaats te maken, los te laten en te ervaren wat er dan gebeurt. Zo lang ik mijn droom helder voor ogen heb en stappen maak, kom ik er wel. De reis is ingezet, daar gaat het om.

© Coachpraktijk La Chiave – januari 2018

OKTOBERMAAND BORSTKANKERMAAND

Het is inmiddels nagenoeg bij iedereen bekend: de maand oktober staat in het teken van borstkanker. Toch kan er nooit genoeg aandacht zijn voor deze ziekte. Vorige week heb ik nog een presentatie van een collega mogen bijwonen en heb mij daar wederom verbaasd over voorbij- en terugkerende thema’s als slechte communicatie op de werkvloer, onbegrip van collega’s, moeizame dossiervorming richting UWV, bedrijfsartsen die werknemers zien strubbelen met re-integratie en toch alleen maar over het opbouwen van het aantal uren kunnen praten. Het is tenenkrommend. Maar ook zo begrijpelijk. Want hoe kun je het wel goed doen? Elk ziektebeeld is anders, elke behandelingen is anders, de uitwerkingen zijn anders en het belangrijkste: ieder mens is anders! je kunt geen protocollen of procedures loslaten op een ziekte als kanker en dat maakt deze ziekte ook anders dan de meeste anderen.

 

 

 

 

 


Stelling: Ziekte overkomt je, arbeidsongeschiktheid is een keuze.

Klopt helemaal want waarom meldt de ene medewerker met hoofdpijn zich ziek en slikt de andere een paracetamol en gaat toch aan het werk? Gedrag wordt er meteen gedacht. Verantwoordelijkheidsgevoel is een tweede gedachte. Binding met het bedrijf. Sfeer op de werkvloer. Inderdaad stuk voor stuk zaken die absoluut meespelen bij een ziekmelding van een medewerker. Hoe zit dat als het om kanker gaat? Geldt dit dan ook? Want waarom meldt de ene medewerker zich na het stellen van de diagnose direct ziek en blijft de ander tot het moment dat de behandeling(en) start(en) werken terwijl beide medewerkers zich op dat moment niet ziek voelen? Ook dan kan er uiteraard sprake zijn van persoonlijke motieven die meespelen. En toch wil ik hier een hele grote MAAR laten vallen want kanker wordt niet voor niets “de sluipmoordenaar” genoemd. Iemand kan zich weliswaar niet ziek voelen, maar is dit wel degelijk. Het lichaam is op dat moment mogelijk al weken bezig met het bestrijden van en vechten tegen al die woekerende cellen en dat kost energie. Is het dan zo vreemd dat iemand zich ziek meldt op het moment dat hij zich weliswaar niet ziek voelt maar waar wel een zeer ernstige en soms levensbedreigende diagnose gesteld is waarbij de bodem onder de voeten van de medewerker weggemaaid lijkt te zijn? Nee dat is verre van vreemd en toch is het ook niet raar dat iemand er voor kiest om wel verder te werken. Voor beiden valt heel veel te zeggen en ik adviseer werkgevers dan ook om onbevooroordeeld voor beide argumenten open te staan en – eventueel in samenwerking met de bedrijfsarts – met de medewerker te bespreken wat in dit geval de beste keuze is.

 

 

 

 

 

 

Vraag: Is de persoon die ik straks terugkrijg op de werkvloer nog wel de zelfde persoon?

Dat is heel goed mogelijk. In elk geval zetten zieke medewerkers alles op alles om weer ‘de oude’ te worden en weer terug te keren in hun huidige functie bij de eigen werkgever. Maar het kan ook zomaar zijn dat het antwoord op deze vraag nee luidt. Dit kan door meerdere oorzaken komen:

  1. Medewerker blijft last houden van medische beperkingen. Veel gehoorde klachten zijn bijvoorbeeld vermoeidheid en concentratieproblemen. Door deze medische beperkingen is het soms noodzakelijk om de eigen functie (indien mogelijk) aan te passen. Soms is het ook niet meer mogelijk om de eigen functie uit te voeren of bestaat daar twijfel over. Dit wordt door een arbeidsdeskundige onderzocht. Mogelijk volgt dan het advies om re-integratie 2e spoor in te zetten. Vaak ook zie je een 2-sporenbeleid omdat een behandeltraject lang kan duren en het vanwege de tijdsdruk inzake Wet Verbetering Poortwachter nog niet duidelijk is of medewerker terug kan keren in de eigen functie omdat deze niet voldoende tijd heeft gehad om te re-integreren.
  2. Een dusdanig ingrijpende ziekte doet iets met de mens en hoe hij/zij in het leven staat. Soms veranderen mensen door hernieuwde inzichten of liggen de prioriteiten anders. Uit praktijkervaring weet ik dat nagenoeg elk mens dat met kanker te maken heeft (gehad), op een punt beland waarin alle facetten van het leven de revue passeren om opnieuw gewogen te worden. Soms gebeurt dit al tijdens het ziekteproces en de eventuele behandelingen, maar vaker gebeurt dit pas na verloop van tijd. De eerste tijd ligt de focus op de behandeling en het herstel. Vervolgens wordt die focust verlegd naar re-integreren en vaak gebeurt het dan dat pas in een later stadium het (geestelijke) verwerkingsproces op gang komt. Het is belangrijk dat ook hier aandacht aan besteed wordt. Het is niet altijd mogelijk om weer de oude te worden en soms ook niet eens wenselijk.

 

 

 

 

 

Stelling: iemand die kanker heeft (gehad) kun je beter niet aannemen.

Enkele feiten:   40% van de werkgevers is minder snel geneigd om iemand met/na kanker aan te nemen. 24% van de medewerkers die herstelt van kanker krijgt uiteindelijk ontslag.

Ze liegen er niet om deze cijfers en vanuit het perspectief van de werkgever misschien ook wel begrijpelijk als je je bedenkt dat er nog steeds een groot taboe heerst rondom kanker. Dit taboe veroorzaakt angst en die wil ik graag wegnemen:

Procentueel gezien is het verschil dat relatief ‘gezonde’ mensen kanker krijgen en mensen die al kanker hebben gehad en het terugkrijgen minimaal. Mensen die de diagnose kanker hebben (gehad) worden goed onder controle gehouden, terwijl relatief ‘gezonde’ mensen deze intensieve controle niet krijgen.

Op het moment dat er al een WIA-keuring heeft plaatsgevonden en een medewerker is minder dan 35% arbeidsongeschikt verklaard, wil dat zeggen dat deze medewerker voldoende arbeidsmogelijkheden heeft en dus gewoon kan werken.

Is er wel sprake van een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidspercentage dan loop je als nieuwe werkgever tegen een aantal (financieel) aantrekkelijke regelingen op:

  • Een nieuwe werkgever kan iemand een proefplaatsing aanbieden van maximaal 2 maanden.
  • Een nieuwe werkgever kan een mobiliteitsbonus aanvragen bij de belastingdienst die tot wel € 7.000,00 per jaar kan oplopen.
  • Een nieuwe werkgever heeft mogelijk recht op Lage Inkomens Voorziening.
  • Een nieuwe werkgever kan loondispensatie aanvragen.
  • Maximaal 5 jaar “no risk polis”: dat wil zeggen dat het UWV het loon van de nieuwe medewerker betaalt mocht deze opnieuw uitvallen wegens ziekte.
  • Een nieuwe werkgever kan vergoeding aanvragen voor het aanpassen van de werkplek.

Stuk voor stuk aantrekkelijke regelingen die de angst om een ‘zieke’ werknemer aan te nemen, kunnen wegnemen. Sterker nog: waarom zou u iemand die zo graag weer aan het werk wil en dus uiterst gemotiveerd is niet aannemen? Mede doordat we steeds ouder worden, stijgt ook het aantal kankerpatiënten maar het aantal mensen dat deze ziekte overleefd, stijgt ook.

Uitspraak: “Kanker en werk: een combinatie die werkt”

Een leven zonder stress: dat zou fijn zijn!

De afgelopen weken waren bijzonder enerverend voor mij. Zo waren er heel veel (nieuwe) aanmeldingen en ging mijn caseload in zeer korte tijd van ongeveer 15 cliënten naar een kleine 50! Daarbij had ik voor een groot deel geen zeggenschap meer over mijn eigen agenda en had ik te maken met de historie van een collega coach. Eerlijk gezegd heb ik dat lichtelijk onderschat en al snel ondervond ik hiervan de eerste tekenen van stress. Daarnaast overleed mijn schoonzus aan ALS.

Ik had het gevoel voortdurend in de derde versnelling te staan. Slapeloze nachten waren het gevolg. Nacht na nacht lag ik in mijn bed in de hoop de slaap te vatten maar stond ik na verloop van tijd op om wat anders te gaan doen om het vervolgens na en tijdje weer te proberen. Een vicieuze cirkel waaruit ontsnappen onmogelijk leek. Stress verhoogt de adrenaline en dat maakte mij scherp. De gesprekken met de cliënten gingen dan ook goed en ik kon mijn focus goed bewaren. Een enorm pluspunt en toch was de situatie niet gezond. Nadat mijn schoonzus was overleden, heb ik – voor mijn doen – drastische maatregelen genomen. Alle afspraken voor die week werden afgezegd waardoor ik de tijd had om alles op een rijtje te zetten. Wandelingen in de natuur werden afgewisseld met rustmomenten in de tuin, een goed gesprek met een (andere) schoonzus gaf helderheid in mijn gedachten en zo brokkelde de stress langzaamaan af en deed de rust zijn (her)entree.

Hieruit blijkt maar weer eens dat we allemaal maar mensen zijn. Ik ben gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met stress en toch kan het ook mij overkomen om in de valkuil te stappen. Op het moment dat stress zo aanwezig is, lukt het vaak niet meer om helder na te denken. Gelukkig had ik slechts korte tijd nodig om vanuit stress weer in balans te komen. Daarbij bleek voor mij de combinatie van bewegen in de natuur en rust nemen goed voor mijn lichaam. Het gesprek met mijn schoonzus werkte verhelderend voor de geest.

5 tips tegen acute stress

  1. Neem de tijd om veranderingen in je leven een plekje te geven. Van te voren kun je bedenken welke invloed het kan hebben en wat je eraan kan doen om de balans voor jezelf gelijk te houden;
  2. Eenmaal toch door de stress bevangen, blijf er zo laconiek mogelijk onder. Accepteer dat het zo is. Op die manier vreet het minder energie en ga je de strijd niet aan met jezelf;
  3. Blijf niet op de bank hangen. Kijk welke dingen in je leven jou energie geven, maak een lijstje en ga die dingen daadwerkelijk doen. Hoe meer energievreters er zijn, hoe meer tijd je moet besteden aan energiegevers. Zelfs als je er de puf niet voor hebt, even doorzetten. Uiteindelijk krijg je er meer energie door.
  4. Bouw rustmomenten in gedurende de gehele dag dus ook tijdens je werk. Ga in die momenten even naar buiten of doe wat ontspannende oefeningen. Ook kan je een van de vele gratis apps op je telefoon zetten met korte geleide meditaties;
  5. Relativeer! Er zijn ergere dingen op de wereld en ook dit gaat weer over. Lukt dat niet alleen, schakel dan de hulp in van een vriend(in) of een stresscounselor.

© 2017 – Coachpraktijk La Chiave

Zomerbloeiers

Hoewel de lente en herfst mijn favoriete jaargetijden zijn, ben ik er helemaal klaar voor: de zomer. Ik geniet volop van het prachtige weer buiten, de natuur die tot bloei komt en de geuren van de eerste barbecues van dit jaar. Eind deze week gaan vriendlief en ik op vakantie en man o man wat heb ik daar veel zin in. Natuurlijk heeft dat zijn uitwerking op mijn doelen voor dit jaar. Lees maar mee.

Doel 1 – fitter worden
Inmiddels heb ik mij er al lang bij neergelegd. Door alle drukte in de praktijk is eenmaal per week naar de sportschool het maximaal haalbare voor dit moment. Ach nee, dat zeg ik eigenlijk verkeerd want natuurlijk kan ik veel vaker dan eenmaal per week maar met alles wat ik daarnaast ook nog wil, inclusief momenten van “even helemaal niets” is dit voor mij voldoende. En op het moment dat ik dit accepteer, is de zin om te gaan er ook weer. Met mijn tas vertrek ik richting sportschool waar ik zo’n uur, anderhalf uur bezig ben met conditie- en krachttraining om na afloop met een voldaan gevoel huiswaarts te keren. Ook de wandelingetjes in de lunchpauze hebben hun herintreding gedaan en zo nu en dan vind ik zelfs een moment om wat aan yoga te doen. Hoe de wind ook staat, ik voel mij er eigenlijk prima bij en als het een keer allemaal niet lukt, nou dan lukt het niet. Ik kan mij er eigenlijk niet meer druk om maken. Uiteindelijk vindt alles altijd wel zijn weg.

Iedereen die met mij mee heeft gedacht over mogelijke oplossingen wil ik
hierbij ook hartelijk bedanken. Het is prettig te weten dat mensen begaan zijn met mijn wel en wee. Dit keer is de oplossing als vanzelf gekomen, maar blijf vooral meedenken en reageren als ik nog eens om advies vraag. Het is altijd welkom.

Doel 2 – balans – harmonie – vrijheid en dat in een relatie
Ben ik in balans met al mijn dagelijkse beslommeringen dan ervaar ik een enorme vrijheid. Is er sprake van een kleine disbalans dan kan ik die zelf opvangen en corrigeren en komt het gevoel van vrijheid als vanzelf weer terug. Is de disbalans wat groter dan hoef ik eigenlijk alleen maar met vriendlief te overleggen en er komt een oplossing.

Voor een man is het belangrijk dat zijn partner gelukkig is. Partner gelukkig, hij gelukkig, iedereen gelukkig. Dat is fijn om te weten en langzaamaan begin ik er ook aan te wennen dat het zo werkt. Ik sta er niet meer alleen voor. Het heeft ook niets met egoïsme te maken. Niets maakt een man gelukkiger dan dat jij aangeeft dat je hem nodig hebt om jou uit de brand te helpen. Zo werkt dat dus ook tussen ons.

Doel 3 – aandacht voor mijn praktijk
Deze maand heb ik al meer uren gedraaid dan de vorige maand alle weken bij elkaar. Dat zegt eigenlijk al genoeg over de productiviteit van mijn praktijk en mijzelf.
De flow duurt voort en ik flow lekker op de golven mee.

Dat ik naast alle begeleidingsuren en opdrachten ook nog tijd weet te maken voor het schrijven van een blog, mij zichtbaar maken op social media en het lezen van (verplichte) vakliteratuur geeft aan dat alles in volmaakte harmonie is met elkaar en dat het mij energie geeft om met al deze dingen bezig te zijn.

Op naar de zon en de 2e helft van 2017
Zoals gezegd: aanstaande vrijdag vertrekken vriendlief en ik voor twee weken naar Griekenland. Ik kijk er ontzettend naar uit om op Skopelos en Skiathos te gaan genieten van zon, zee, natuur, heerlijk eten en elkaar. De batterij weer helemaal opladen omdat er even helemaal niets meer “moet” en we ons over kunnen geven aan wat ze in Italië zo mooi weten te omschrijven als het “dolce far niente” oftewel het zalige nietsdoen.

Terugkijken en genieten van een fantastische start van dit jaar en plannen maken voor de tweede helft van dit jaar.

Ik wens jullie allemaal een zomer om van te genieten!

Lentekriebels

 Inmiddels heeft de lente haar intrede gedaan in Nederland. De zon schijnt met enige regelmaat en de temperatuur stijgt langzaam. De natuur ontluikt en we hebben zin om erop uit te trekken. Zo ook ik. Sowieso ben ik iemand van de jaargetijden en de is lente samen met de herfst mijn favoriete seizoen. Het is dan nog niet zo heel warm en al die prachtige voorjaarskleuren en geuren buiten geven mij veel energie. Energie om plannen te maken en dingen te ondernemen. Of dat nog een positief effect heeft op mijn doelen voor dit jaar kun je hieronder lezen.

Doel 1 – fitter worden
Goed beschouwd vind ik dat ik mijn doel al bereikt heb. Ik voel mij fitter, ben energieker en doe meer dan ik voorheen deed. Missie geslaagd zou je zeggen. Maar… er komt een andere uitdaging om de hoek kijken en dat is volhouden. Daar waar ik vroeger met veel enthousiasme en voldoening een aantal uren per week sportte en elke dag tussen de middag naar buiten ging voor een blokje om, is dat nu helemaal niet meer zo vanzelfsprekend. De gang naar de sportschool valt mij zwaar. Ik doe het nog steeds trouw elke week maar de voldoening die ik er de eerste twee maanden uithaalde is ver te zoeken. De tijd dat ik daar ‘aan de apparaten hang’ – want zo zie ik het echt – wordt ook steeds korter. Was ik in het begin anderhalf uur tot twee uur intensief bezig, nu kijk ik de minuten van de klok weg zodat ik na een uurtje opgelucht weer richting uitgang kan lopen. Het is werkelijk niet mijn ding en dat zal het ook nooit worden. Een goed alternatief heb ik echter nog niet gevonden. Groepslessen zijn op vaststaande dagen en tijden en dat trekt mij niet en hardlopen is ook nooit echt mijn hobby geworden. Als iemand een tip heeft om de gang naar de sportschool leuker te gaan vinden, of een andere leuke uitdaging voor mij weet dan hoor ik dat graag.

Nu het weer beter is, lukt het beter om vaker naar buiten te gaan voor een wandeling. Elke dag is vanwege mijn werk op locatie niet meer haalbaar, echter met een paar keer per week ben ik ook al tevreden.

Maar met lichaamsbeweging alleen ben je er nog niet. Gezonde voeding, ontspanning en goed slapen zijn zaken die ookeen belangrijke bijdrage leveren aan het fitter worden. Daar heb ik echter weinig moeite mee dus dat zit wel goed. Nu nog lol krijgen in die sportschoolbezoeken en ik ben waar ik wil zijn.

Doel 2 – balans – harmonie – vrijheid en dat in een relatie
Het leven is een golfbeweging en dat voert door in alles wat ik onderneem. Gaat het goed op het werk en ben ik tevreden met hoe ik de dingen kan doen, dan ervaar ik een grote vorm van vrijheid en ben ik in balans. Het zorgt er voor dat ik vrolijk en opgewekt ben met een zee aan energie. Dat dit alles ook merkbaar is in een relatie zal voor niemand als een verrassing komen. Op dit moment hebben we het allebei druk. Daarom is het extra belangrijk dat we tijd voor elkaar vrij maken. Vorige week samen een weekend naar Zuid Limburg geweest en afgelopen weekend samen van het heerlijke weer genoten en leuke dingen afgewisseld met de klusjes die toch ook gedaan moeten worden. Het liep allemaal als vanzelf. Quality-time in de puurste vorm.

Het enige waar ik tegenaan loop, is het Mars en Venus verhaal.  John Gray legt uit: vrouwen die werken moeten bij thuiskomst weer bij hun vrouw-zijn komen en hebben een luisterend oor en begrip nodig. Wij blijken werkelijk wat af te kwebbelen over hoe wij ons voelen en de man – levend vanuit zijn eigen overlevingsmechanisme – begrijpt niet wat hij fout doet. Dat daar ook helemaal geen sprake van is, wordt ook in het boek beschreven. Het lezen van “Mars en Venus voor altijd samen” geeft veel ‘aha’ momenten en zorgt ervoor dat manlief en ik begrip krijgen voor elkaars manier van communiceren. Leuk ook om dit samen te doen en het er over te hebben.

Doel 3 – aandacht voor mijn praktijk
Inmiddels ben ik alweer anderhalve maand bezig bij mijn nieuwe opdrachtgever. Het is ook niet bij die ene dag in de week gebleven. Op donderdag vertrek ik al vroeg vanuit Capelle richting Den Haag om mij daar bezig te houden met het wel en wee van de cliënten uit die regio. Het werk is leuk en afwisselend en de club mensen met wie ik samenwerk, is ook leuk. Het heeft er voor gezorgd dat ik al heel snel mijn draai heb weten te vinden.

Daarnaast blijven ook de aanmeldingen in mijn eigen praktijk doorlopen. Mensen worden door de zorgverzekeraars doorgestuurd of krijgen van anderen mijn naam en nummer door. Met uiteenlopende problematiek komen zij binnen en gaan we samen aan de slag. Ik vind het heerlijk om mensen te begeleiden bij hun persoonlijke groei en ontwikkeling en geniet er van om te zien hoe zij met de verkregen inzichten aan de slag gaan om oplossingen te vinden voor datgene dat hen bij mij heeft doen komen. Heerlijk om spontaan een omhelzing te krijgen van een dankbare cliënt.

Vorige week heb ik mijn gezicht voor de tweede keer laten zien bij de netwerkborrel van Capelle en weer enkele interessante mensen ontmoet. Ik heb de knoop doorgehakt en heb besloten lid te worden van dit economisch netwerk.

Tot slot ben ik onlangs door iemand benaderd met een prachtig voorstel. Ik had daar zelfs enige tijd geleden al het initiatief in genomen en nu werkt dat zijn vruchten af. Dit klinkt allemaal erg vaag en dat zal het voor nu ook blijven maar ik hoop jullie hier binnenkort meer over te kunnen vertellen.

Meer dan tevreden
Is het de invloed van de zon en de warmte? Het zou zomaar kunnen maar ik ben een gelukkig en tevreden mens. Het gaat goed en ik ben blij met alles waar ik mee bezig ben. Dit hoop ik over te kunnen brengen op andere mensen die ook naar zo’n state of mind op zoek zijn want ik ben er van overtuigd dat je hier grotendeels zelf verantwoordelijk voor bent. “je kunt de dingen die je overkomen in het leven niet voorkomen, maar je hebt wel invloed op de manier waarop je ermee omgaat.”

© Coachpraktijk La Chiave – april 2017

Met Compassie

Hierbij inmiddels alweer mijn 3e blog van dit jaar. Zoals beloofd zou ik jullie op de hoogte houden van het wel en wee aangaande mijn persoonlijke doelen voor dit jaar. Ik kan niet anders stellen dan dat de vaart er over het algemeen nog steeds lekker inzit. Ik geloof niet in toeval en het sneeuwbaleffect lijkt ook hier van toepassing.

Doel 1 – fitter worden
Na mijn vliegende start in januari en mijn groeiende enthousiasme volgde 2 weken geleden een dip. Niet dat ik niet zo vaak als mogelijk wilde sporten, maar dat kwam er simpelweg niet van. De storende factor was de verbouwing van de keuken en alles wat daarbij mis kan gaan en dus extra tijd vergt. Op dat moment vond ik het ab-so-luut niet leuk. Nu kan ik er eigenlijk wel om lachen want wat maakt die ene week waarin ik een keer minder naar de sportschool ben gegaan nu uit? Bovendien merkte ik vorige week maar weer eens dat er echt vooruitgang in zit, dus waar maak ik mij nu zo druk over?

Fitter worden heeft dus niet alleen met mijn gang naar de sportschool te maken. Minstens zo belangrijk is dat ik de balans weet te houden tussen energienemers en energiegevers. En ik kan je vertellen dat het verbouwen van een keuken geen energie neemt maar energie vreet. Vorige week zondag was het dieptepunt dan ook echt bereikt. Een wandeling in de natuur – wat normaal gesproken voldoende is om de batterij op te laden – was op dat moment een druppel op een gloeiende plaat. Evengoed geldt dat als het leed eenmaal geleden is, dat dit leed ook weer snel naar de achtergrond verdwijnt. Zo ook bij mij. De keuken is prachtig geworden, de rust is weergekeerd dus er kan weer met volle teugen genoten worden. Vorige week weer twee keer de sportschool bezocht en thuis eenmaal de yogamat uitgerold. Gisterenmiddag ook nog een heerlijke wandeling gemaakt met mijn lief.

Maar wat ik vooral gedaan heb, is gewoon lief zijn voor mijzelf. Het mijzelf gemakkelijk  maken door mijn verwachtingen bij te stellen en meer mee te gaan met de flow. Als er veel (meer) van mij gevergd wordt, is het heel belangrijk dat ik veel (meer) dingen doe die mij energie geven. Iedereen die zich hiermee bezig houdt, kan dit beamen en toch kan ook dit dan een ‘moeten’ worden. Ik heb geleerd dat het soms beter is om pas op de plaats te maken en het even te laten gaan. Zo lang je de draad daarna weer gewoon kunt oppakken, is er niets aan de hand.

Doel 2 – balans – harmonie – vrijheid en dat in een relatie
Bovenstaand verhaal maakt nog weer eens duidelijk hoe mijn doelen samenhangen met elkaar. De balans was volledig zoek en ik was mijn gevoel van harmonie en vrijheid kwijt. En toch waren al die ingrediënten gewoon aanwezig. Door mij vast te houden aan mijn gewoontes – hoe nieuw ook – benam ik mijzelf onbewust de keuze naar het ervaren van vrijheid en harmonie, zelfs in die lastige omstandigheden. Het leven is een leerproces en dit – een nieuwe keuken zo vlak na weken van verbouwen en verhuizen – is behoorlijk pittig lesmateriaal. Al met al kan ik niet anders concluderen dan dat ik er heel aardig doorheen gerold ben. Mede ook dankzij vriendlief die de uitvoerende taken voor zijn verantwoordelijkheid heeft genomen en mij de kans heeft gegeven op zijn tijd een wandeling te gaan maken zodat ik even kon ontsnappen aan stof en herrie. Daarna samen blij kunnen zijn met het mooie resultaat en er samen van kunnen genieten maakt alles weer goed.

Wat ik nog steeds wel een beetje lastig vind op dit moment is daadwerkelijk kiezen voor mijzelf en voor datgene dat ik zo belangrijk vind in mijn leven. Volgens mij heeft dit te maken met mijn twee kanten die ik beiden in mij heb: de zakelijke en zeer nuchtere kant (de harde en serieuze werker) en zijn zeer gevoelige en spirituele tegenhanger. Maar daarover meer in mijn 3e doel van 2017.

Doel 3 – aandacht voor mijn praktijk
Want tja als je jarenlang in een harde zakelijke omgeving vertoeft hebt waarin het gaat om presteren en performen, is het nog knap lastig om dat weer uit je systeem te krijgen, ondanks dat ik inmiddels toch al een aantal jaren niet meer voor een ‘baas’ werk. Mijn hang naar perfectie haalt altijd weer die harde werker naar boven.

Na het vervolggesprek bij de nieuwe opdrachtgever was het afwachten wanneer zich een nieuw traject zou voordoen waarbij zij mij zouden kunnen gebruiken. Dat dit al binnen een week zou gebeuren, hadden we geen van beiden kunnen voorzien. Eén van de vaste werknemers is tijdelijk uitgevallen en diens caseload moet verdeeld worden over de overige collega’s. Daardoor werd mij gevraagd om één volle dag in de week in te springen en zo’n 10 cliënten over te nemen. Super leuk natuurlijk! Op stel en sprong een afspraak gemaakt om ingewerkt te worden in het cliëntvolgsysteem en de casussen overgedragen te krijgen. Morgen is mijn eerste dag. Natuurlijk wil ik goed beslagen ten ijs komen en mij inlezen in de cliënten die ik morgen ga spreken. Inloggen vanuit de thuisomgeving stuit echter op problemen. Ik heb zojuist gebeld met het hoofdkantoor en nu is het wachten tot iemand met verstand van zaken mij terugbelt.

En daar komen die twee kanten van mij om de hoek kijken en de keuze die daaruit voortvloeit, want had ik mijzelf niet een wandeling buiten beloofd? Prioriteiten stellen dus en vooralsnog wint mijn zakelijke kant (geven) het van mijn zachte kant (nemen). Logisch natuurlijk zou je denken, maar zo midden in het veranderproces waarin ik mij bevind met mijn doelen is dat zo logisch nog niet. Wederom besluipt dat gevoel van klemzitten mij, geen keuze hebben. “Hé waar (her)ken ik dit van? Had ik dit twee weken geleden ook niet?” Het universum stelt mij op de proef en dit keer ben ik voorbereid. Ik weet dat het niet zal afdoen aan de kwaliteit van mijn gesprekken morgen met de cliënten dus dat zorgt voor rust. Ik accepteer de situatie en laat het los. Ik ben blij met al deze nieuwe ontwikkelingen in mijn praktijk. Het werkvolume groeit en ik geniet van de netwerkcontacten die ik in korte tijd erbij heb gekregen. Ik geniet sowieso van het hele proces wat het hebben van een eigen onderneming met zich meebrengt. Wat een geweldig leerproces is dat! Als dat geen energiegever is…

Komende zaterdag is er weer een bijeenkomst van een van mijn andere opdrachtgevers. Ik ben benieuwd wat dit met zich meebrengt. Daarnaast gaan er een aantal ideeën op het gebied van trainingen en workshops verder uitgewerkt worden. Beslissingen die genomen moeten worden op het gebied van mijn eigen persoonlijke en zakelijke ontwikkeling. Genoeg te doen dus de komende maand.

Compassie was voor mij beslist het sleutelwoord van de afgelopen maand. Afgelopen vrijdag kreeg ik van vriendlief de Happinez met als thema “vertrouwen”. Wellicht wordt dat het woord voor de komende maand, maar ik pin mij er zeker niet op vast. Ik laat het komen zoals het komt of zoals mijn leraar Engels zijn boot had genoemd “let but blow”

© Coachpraktijk La Chiave – maart 2017

 

Wat aandacht krijgt, groeit

Mijn goede voornemen voor dit jaar was om jullie maandelijks op de hoogte te houden over de voortgang van mijn persoonlijke doelen. Hoogste tijd dus voor een eerste up-date.

Doel 1 – fitter worden
Na hier en daar wat proeflessen gevolgd te hebben, ben ik lid geworden van een grote sportschool. De reden was dat ik daar aardig anoniem kan sporten. Waarom anoniem? Omdat mijn behoefte om op elk gewenst moment te kunnen sporten groter is dan iets te doen op het gebied van sport wat ik echt leuk vind. Het werken met apparaten is niet echt mijn ding maar nood breekt wet. Minimaal tweemaal per week ga ik naar de sportschool, doe mijn ding en… ik merk vooruitgang. Dat maakt enthousiast en heel langzaamaan begint mijn afkeer van deze manier van sporten af te nemen. Na een goede workout ga ik bezweet en met een voldaan gevoel weer huiswaarts. Daarnaast wilde ik het liefst elke dag even naar buiten voor een wandeling. Groot of klein maakt niet uit. Dat blijkt voor deze fervente wandelaar nog knap lastig. Overigens ligt dat geheel aan mijzelf en de keuzes die ik voor mijzelf maak. Daar is dus nog werk aan de winkel. Voor nu ben ik in elk geval meer dan tevreden met de vorderingen die ik heb gemaakt in deze eerste maand.

Doel 2 – balans – harmonie – vrijheid behouden
Het lijkt voor de meeste mensen waarschijnlijk heel simpel maar voor mij is dit waarschijnlijk toch wel het lastigste doel van dit jaar. Maar ja, wat wil je na zo’n 15 jaar alleen gewoond te hebben? Het samenwonen op zich is overigens totaal niet moeilijk. Heerlijk om elkaar elke dag te zien. Heerlijk om na een dag hard werken samen aan de eettafel te zitten en te vertellen over onze dag. Heerlijk om samen te gaan slapen en samen wakker te worden. Daarnaast voel ik mij hier in dit nieuwe huis helemaal thuis Waar het om gaat, is dat wij een andere manier van communiceren en gewoontes hebben. Een voorbeeld: ik wil alles het liefst op tijd goed geregeld hebben terwijl vriendlief meer van de laatste moment actie is. Dat zorgt bij mij voor de nodige onrust. Wat ik stap voor stap leer, is om de verantwoordelijkheid bij hem te laten als die bij hem hoort en telkens weer mijzelf een duidelijke keuze voorleggen als het een gezamenlijke verantwoording is en ik de keuze heb tussen “nu zelf doen” of “wachten en het vriendlief laten doen”. Het feit dat er altijd een keuze is, geeft vrijheid en dat is wat ik nodig heb.

Een ander voorbeeld: op een maandagavond wilde ik naar de sportschool. Vriendlief zou naar het gemeentehuis gaan. Toen vertelde hij dat zijn dochter die dag naar ons toe zou komen en een paar dagen bij ons zou blijven. Omdat vriendlief een afspraak op het gemeentehuis had en ik dochterlief niet aan haar lot wilde overlaten op zo’n eerste dag in het – voor haar nog – nieuwe huis ben ik niet naar de sportschool gegaan. De dagen daarna kwam er echter steeds iets tussen. Ik begon te balen en zei dit tegen vriendlief. Hij zag het zo: “Jij moet gewoon je dingen doen die voor jou belangrijk zijn, wij redden ons echt wel.” Dat was heel prettig om te horen en niet dat ik nu ineens alleen maar aan mijzelf denk, maar ik voel mij wel minder verantwoordelijk om het iedereen naar de zin te maken en hiervoor mijn behoeften opzij te zetten. Ik mag ook aan mijzelf denken.

Ik heb ook het geluk dat ik thuis werk en mijn eigen tijd in kan delen. Zo komt het wel eens voor dat ik zomaar tussendoor een lange pauze heb of geen afspraken, waardoor ik ervoor kan kiezen om bijvoorbeeld in de middag naar de bossen of het strand te rijden en in de avond nog wat te doen of het te laten liggen tot de dag daarna. Die vrijheid is mij heel lief en zorgt ervoor dat ik als hooggevoelig persoon mijn balans tussen doen en zijn kan houden.

Doel 3 – aandacht voor mijn praktijk
Wat je aandacht geeft, groeit. We weten het allemaal en hoe leuk is het om dit in de praktijk ook te zien gebeuren. 2016 was qua nieuwe aanmeldingen een slap jaar. Sowieso was ik de eerste maand op vakantie en dus kwamen er geen nieuwe opdrachten bij. Daarnaast ging het met één van mijn opdrachtgevers minder goed en kwamen (en komen) daar minder trajecten vandaan en een werkgever waar ik een opdracht voor deed, ging failliet. Al met al heb ik het gered en kwam het met de verkoop van mijn huis, aankoop en klussen nieuwe huis en uiteindelijk de verhuizing ook wel goed uit. Het was voor mij echter duidelijk dat mijn praktijk wel wat extra aandacht kon gebruiken.

Openstaan voor groei. In de maand januari kwamen daar in één week tijd maar liefst drie nieuwe (particuliere) aanmeldingen binnen. Ook had ik een gesprek met een potentiële nieuwe opdrachtgever. Hoewel dit bureau op zoek was naar iemand die zij in dienst konden nemen, klikte het en werd er aangegeven dat er mogelijk toch ook plaats was voor een ZZP’er. Aankomende vrijdag hebben we een vervolggesprek om de puntjes op de i te zetten.

Een oud-collegaatje en inmiddels ook ZZP’er is in januari langs geweest en zij vertelde mij over het Economisch Netwerk Capelle. Een kijkje op hun website leerde mij dat zij elke eerste dinsdag van de maand aan het einde van de werkdag een netwerkborrel hebben. Dat was gisteren dus toog ik tegen de klok van half zes naar het ontmoetingspunt en trof daar een redelijk grote groep mensen aan die onder het genot van een hapje en een drankje gezellig met elkaar aan het kletsen waren. Hoe nu verder dacht ik en toen merkte iemand mij op als onbekend en knoopte een praatje aan, waarbij hij mij meteen wegwijs maakte in de gang van zaken tijdens deze borrel. Daarna heb ik nog met wat andere mensen, waaronder de voorzitter, kennis gemaakt. Koude acquisitie is voor iedereen heel lastig, voor mij ook. Mij is verteld dat ik van harte welkom ben om nog een paar keer aan te schuiven en te kijken of een eventueel lidmaatschap mij zou aanspreken. De drempel ligt laag en er hing een no-nonsense cultuur dus de volgende keer ben ik er gewoon weer bij.

Wat ik verder doe is werken aan warme acquisitie en aandacht besteden aan social media. Ook  heb ik de afgelopen maand een geweldig leuke fotoshoot gehad bij mijn oud buurvrouw. Wat een leuke foto’s zijn het geworden, vind je ook niet? Verder leuke acties verzinnen om de aandacht van mensen te trekken, maar vooral ook mijn werk als counselor en (re-integratie)coach goed blijven doen zodat mensen hun doelen bereiken en met een goed gevoel een begeleidingstraject afsluiten.

Tevreden
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel blij ben met de resultaten die ik in zo’n korte tijd heb bereikt. Het gevaar zit ‘m erin dat ik daardoor minder mijn best ga doen want het gaat zo goed, maar dat zou niet goed zijn. Ik gun mijzelf het beste dus gebruik ik de verkregen energie om door te gaan en de flow waarin ik zit te vergroten en/of te verdiepen. En wat is er nu leuker dan te kunnen zeggen dat 2017 tot nu toe een topjaar is!

© Coachpraktijk la Chiave – februari 2017

Een nieuw jaar is begonnen

Allereerst wil ik iedereen een gezond, liefdevol en fantastisch 2017 wensen! Het zijn verwarrende tijden en er is veel gaande in de wereld. Desalniettemin hebben miljoenen mensen over de hele wereld goede voornemens gemaakt voor dit nieuwe jaar. Stoppen met roken, afvallen, meer tijd nemen voor elkaar, meer voor de gemeenschap doen, aardiger zijn, etc. Uit de cijfers blijkt echter keer op keer dat alleen al gedurende de eerste week van het nieuwe jaar veel van deze voornemens alweer sneuvelen. En dat is jammer, want de intentie is vaak goed en soms gaat het zelfs om een lang gekoesterde wens.

Echt goede voornemens heb ik niet – nou… ok eentje dan maar daarover later meer – maar ik ben wel iemand die mijzelf altijd nieuwe doelen stel aan het begin van een nieuw jaar. Doelen die realistisch zijn en waar ik vervolgens mee aan de slag ga om ze ook daadwerkelijk te kunnen realiseren. Maar soms is het een lang gekoesterde wens die ik het universum voorleg en ook daarvoor een plan van aanpak maak waarin ik op diverse leefgebieden de stappen neerzet die ik wil nemen. Stappen die mij dichter bij mijn doel, mijn wens kunnen brengen.

In de afgelopen jaren is het mij eigenlijk altijd wel gelukt om mijn doelen te bereiken. Alleen in 2013 en 2014 zijn de door mij gestelde doelen niet geheel bereikt. De reden daarvan is dat ik gedurende die jaren totaal niet bezig ben geweest met mijn plan van aanpak. En wat geen aandacht krijgt… Er kwam niets van terecht. Het is dus noodzaak om daadwerkelijk aan de slag te gaan. Dat heb ik de laatste jaren weer gedaan en met succes.

Stond 2015 in het teken van het plannen van een verre reis, homemade en dichter bij mijzelf komen, in 2016 heb ik de aandacht verlegd naar een toekomst samen en een ander huis vinden. En nu ligt 2017 aan mijn voeten, als een prachtige woestenij die ik vorm mag gaan geven en laat ik nou precies weten wat ik dit jaar zou willen bereiken. Lees je mee?

Mijn drie doelen
Allereerst staat dit jaar in het teken van fitheid. Iets dat de afgelopen twee jaren erbij ingeschoten is, doordat mijn focus op iets anders gevestigd was. Nu is het echter weer de hoogste tijd om hier aandacht aan te besteden, want voor mij is dit ook de basis van mijn bestaan. Mij fit voelen waardoor ik meer energie heb om te genieten van alle mooie dingen in het leven en beter bestand ben tegen de minder mooie dingen. De eerste stap is het vinden van een fijne sportschool. De afgelopen 10 jaren sportte ik thuis. Nu ga ik dit weer buitenshuis doen. Dat vanwege mijn volgende doel.

Een tweede belangrijke aspect in mijn leven is balans, harmonie en vrijheid in samenhang met mijn relatie. Was ik tot voor kort nog alleenwonend, nu leef ik samen met mijn lief in één huis en heb ik ook rekening te houden met zijn wensen en behoeften en soms ook nog met die van zijn dochter en haar vriend. Veelal laat ik mij leiden door de behoeften van anderen. De uitdaging aan mij dus om vooral mijzelf hierin niet te vergeten. De stap om buitenshuis te gaan sporten, is hier een voorbeeld van.

Tot slot gaat er veel aandacht besteed worden aan mijn praktijk en mijn werk als counselor/coach. De afgelopen jaren ben ik hier niet of nauwelijks mee bezig geweest. Gelukkig heb ik kunnen profiteren van de stevige basis die ik de jaren daarvoor heb gelegd en alle prettige werkrelaties die in de loop van de jaren zijn opgebouwd, waardoor er geen gebrek was aan opdrachten en trajecten, maar de tijd is rijp voor nieuwe ontwikkelingen en groei. De eerste stap is al gemaakt door de naam aan te passen: Coachpraktijk La Chiave. Hiermee is direct duidelijk wat ik doe en wat ik te bieden heb.

Aan de slag
Met deze drie doelen/wensen ga ik in 2017 aan de slag en een goed ‘verstaander’ heeft al lang gezien dat deze doelen in elkaars verlengde liggen. Natuurlijk kunnen ze los van elkaar bereikt worden maar ze zijn ook onlosmakelijk met elkaar verbonden en kunnen elkaar enorm versterken en dat is nu precies waar ik naartoe wil. Ga je met mij mee?

Mijn (goede) voornemen is om jullie elke maand op de hoogte te brengen van de vorderingen van de door mij gestelde doelen. Maar jullie kunnen ook zelf aan het werk, want het meelezen en meeleven met het wel en wee van een ander kan heel leuk zijn, het zelf aan de slag gaan met het realiseren van jouw dromen of wensen is nog leuker.

En dat kan. Op woensdag 1 maart geef ik mijn jaarlijks terugkerende workshop “de wenssleutel”. Op deze avond ga je zelf aan de slag met één van jouw eigen wensen voor de komende periode. Ik leg je uit aan welke voorwaarden zo’n wens moet voldoen om de kans van slagen zo groot mogelijk te maken. Daarnaast maken we een start aan jouw plan van aanpak op de diverse leefgebieden. Het resultaat en de nodige stappen geef je tenslotte weer in een creatief en persoonlijk moodboard. Een gezellige avond met gelijkgestemden die net als jij zin hebben in een avondje voor zichzelf waarbij je een start maakt aan het vervullen van jouw langgekoesterde droom.

Aanbieding
Als je een introducé meeneemt, betaalt deze slechts de helft.

Zomerzotheid – de vakantiestress voorbij

We gaan op vakantie en we nemen mee: ons werk, koffers vol overbodige luxe, de ruzie met de buurvrouw, de nodige apparatuur om in contact te blijven met het thuisfront en onze sociale contacten, levensmiddelen waar we niet van buiten kunnen en een dosis (on)gezonde stress.

Herkenbaar?

Veel mensen kijken al weken van te voren uit naar de zomervakantie en hebben het goede voornemen om er eens lekker van te gaan genieten. Het begint met de voorpret met het uitzoeken van een vakantiebestemming en hoe we vakantie willen vieren: in een hotel of appartement of nemen we de tent dan wel caravan mee? Gaan we naar een zonnige bestemming elders in Europa, maken we die verre lange reis of verblijven we in ons eigen prachtige land? Alle ideeën en voorkeuren worden afgewogen en daarna wordt de knoop doorgehakt, al dan niet met de nodige overredingskracht door een der ‘partijen’. Bestemming en doel is bekend. Laat nu die vakantie maar komen.

Naarmate de tijd vordert, begint echter ook de stress vaak al toe te nemen. Want oh wat moet er nog veel gebeuren voor vertrek:

Op het werk willen we alles tiptop in orde hebben zodat eventuele collega’s het werk met gemak over kunnen nemen. Desalniettemin willen we tijdens onze vakantie natuurlijk wel op de hoogte blijven van het reilen en zeilen dus de laptop gaat mee zodat we de mail in de gaten kunnen houden en daar waar nodig in kunnen grijpen als het niet gaat zoals ons zint. Ondanks het goede voornemen om de laatste dag nog wat laatste losse klusjes te doen en op tijd te stoppen, zijn we vaak tot laat nog aan het werk en sluiten we alsnog de deur met een ontevreden gevoel achter ons, want tja…

Thuis gaat het er niet veel beter aan toe. De wasmachine maakt overuren om alle was weg te werken. Ook het hele huis van zolder tot kelder moet spik en span in orde zijn, de tuin tip top in orde en ach laten we dan ook maar gelijk die schuur weer eens opruimen. De kinderen willen nog wat nieuwe speeltjes voor onderweg, we willen een nieuwe bikini en als we dan toch aan het shoppen zijn, kunnen we net zo goed gelijk de nieuwste versie van onze smartphone bestellen zodat we deze mee kunnen nemen.

En dan is daar het moment aangebroken om daadwerkelijk de koffer in te pakken. Gemiddeld gaan mensen twee weken weg en nemen voor elke dag minimaal twee setjes kleding met bijpassende schoenen en accessoires mee, want je weet maar nooit… De vliegtuigmaatschappijen spelen hier fantastisch op in om de consument 1 stuk handbagage van 10 kilo ‘gratis’ mee te laten nemen, maar per koffer van 15 en 20 kilo (of meer) te laten betalen. Ik zie ze met regelmaat open op de vliegvelden: een gezin met kinderen met twee megagrote gezinskoffer en iedereen nog een ‘kleine’ koffer die aan alle kanten uitpuilt. Als men met de auto op vakantie gaat, is het hek helemaal van de dam want ook al is de ruimte in elke auto beperkt, we proberen werkelijk zo veel als mogelijk mee te slepen voor het geval dat. Potten pindakaas, bitterballen, grote zakken drop, de eigen koffie, Ipad, e-reader…. Je kunt het zo gek niet noemen of het wordt meegesleept. Zelfs tot op het punt van vertrek wordt er nog een en ander uit de kast gehaald en nog snel in een koffer of in een hoekje van de auto gestopt. En jaaaa! Het moment is daar, we kunnen vertrekken!

Lekker er even helemaal tussenuit. Onderweg naar onze vakantiebestemming heeft ieder zijn eigen mijmeringen, maar het uiteindelijke doel van een ieder is Genieten met een hoofdletter G. “Heb je er nog aan gedacht om mijn pak naar de stomerij te brengen?” Oeps in de voorbereidingsstress toch nog vergeten. “Heb jij tante Katrien nog een berichtje gestuurd?” Wat?! Nee dat zou jij toch doen! “Papa zijn we er al bijna?” Nee we zijn net een kwartier onderweg. “Maar ik verveel me.” Dan ga je met je broertje toch dat nieuwe spelletje doen? “Nee dat is niet leuk.” Voor we het weten zitten we op weg naar onze vakantiebestemming alweer te mopperen.

Eenmaal op de plaats van bestemming suddert de stress voort tijdens het opzetten van de tent, het uitpakken van de koffer en de eerste inspectie van onze nieuwe omgeving. In gedachte gaan we de laatste activiteiten op het werk nog eens na. Ja hoor, zie je toch nog vergeten Pieter op de hoogte stellen van die potentiële klant. Straks eerst maar even een mail sturen. Wat is hier de wifi-code?

In de supermarkt slaan we de eerste levensbehoeften in, we staan bij de vleeswaren en bekijken wat er zoal verkrijgbaar is. Hm het ziet er toch allemaal wel anders uit dan bij ons. De courgettes zijn wat krom en hier en daar ligt er een met een klein plekje erop. Hm nou ja laten we vanavond maar brood met pindakaas eten. Dat is lekker veilig.

Mag het misschien ook anders?
Wat is dat toch met ons mensen en vakantie? Enerzijds willen we de wereld ontdekken en of dat nu in eigen land is of op een ver tropisch eiland maakt niet uit. Anderzijds willen we alles het liefst zoals het thuis. En ondanks dat we ons elk jaar weer voornemen om vooral heerlijk te genieten en ons nergens druk over te maken, vallen we over kleine – vaak totaal geen belangrijke – details. De inhoud van de koffer is daar over het algemeen een goed voorbeeld van.

Willen we het anders? Kunnen we het anders? Natuurlijk kan dat!

Rond op een rustige manier het werk af en gun jezelf misschien zelfs nog een hele of halve dag thuis voor vertrek. Laat die laptop en/of zakentelefoon thuis en wees eens niet bereikbaar tijdens de vakantie.

Laat de controle los over dat je alles in de hand wil hebben en voorbereid wil zijn op alles. Maak desnoods van te voren een lijstje met wat je mee wilt nemen en probeer alleen het hoognodige mee te nemen. Bedenk dat tegenwoordig in heel veel landen alles verkrijgbaar is. Waarom urenlang op zwarte zaterdag in de file staan als je ook op vrijdag of zondag weg kan?

Stel je open voor een ware culinaire ontdekkingstocht en wie weet wat voor lekkers je allemaal HvH 4kan proeven. Laat thuisblijvers weten dat je goed bent aangekomen en hou af en toe contact maar laat social media eens een paar weken even voor wat het is. In plaats daarvan kan je alle aandacht aan jezelf en elkaar geven. Kijk eens om je heen, wat een prachtige omgeving heb je uitgekozen. Trek de (stoute) schoenen aan en ga op ontdekkingstocht.

 

Deze lijst is eigenlijk eindeloos maar waar het vooral op neerkomt is maak je niet te druk, laat die behoefte aan alles onder controle willen hebben los en gebruik die tijd voor elkaar en jezelf. De garantie voor een fantastische vakantie zit ‘m niet in die overvolle koffer of het continue bezig zijn met ‘de buitenwereld’ maar in de aandacht die je elkaar en je omgeving geeft.

Toch nog behoefte aan een gesprek over (vakantie)stress? Neem gerust contact op met La Chiave. Samen kunnen we kijken wat jij in jouw specifieke omstandigheden nodig hebt om stressvrij door het leven te gaan. Kijk voor meer informatie op www.lachiave.nl/stress.

Een taboe doorbroken

Alle vrouwen krijgen er vroeg op laat mee te maken. En hoewel lang niet iedereen er in de zelfde mate last van heeft – en soms zelfs helemaal niet – kan gesteld worden dat het een enorme impact heeft op je lichaam en je dagelijkse leven. Toch lijkt het niet gepast om er over te praten. Natuurlijk zijn wij Nederlanders enorme nuchtere denkers en moeten we niet zeuren, maar mag ik even een boekje open doen over:

DE OVERGANG
Algemeen bekend als de periode waarin een vrouw stopt met menstrueren en niet meer vruchtbaar is. De laatste menstruatie heet ‘de menopauze’. Er wordt gesteld dat vrouwen meestal rondom hun 50e in de overgang komen. In de praktijk blijkt echter dat vrouwen soms al op veel jongere leeftijd last beginnen te krijgen met de symptomen die bij de overgang horen. Helaas wordt dit lang niet door elke (huis)arts erkend.

De klachten die bij de overgang horen zijn niet gering. De meest bekende is uiteraard de opvlieger, maar de volgende klachten komen ook voor:

gewichtstoename, onregelmatige menstruatie, vermoeidheid, stemmingswisselingen, haaruitval, slaapstoornissen, moeite met concentreren, geheugenverlies, duizeligheid, opgeblazen gevoel, incontinentie, onregelmatige hartslag, hyperventilatie, depressie, angst, hoofdpijn, pijn op de borst, pijnlijke gewrichten, droge huid, misselijkheid, nachtelijk zweten, spierspanning, klachten tandvlees, verlies libido, vaginale droogheid, veranderende stembanden, allergieën, broze nagels, verandering lichaamsgeur, paniekstoornis, brandende tong, elektrische schokken, klachten spijsvertering, pijnlijke borsten.

Bent u er nog?

Zoals gezegd zijn er vrouwen die niet veel last ervaren tijdens hun overgang maar er zijn ook vrouwen – en dat is toch al snel een slordige 60-80% – die wel last hebben van veel van bovengenoemde symptomen, heel erg veel last…

OPEN BOEK
Nu kan ik van alle symptomen vertellen wat erover verteld wordt op internet. Het wordt wellicht duidelijker als ik uit eigen ervaring vertel, maar voordat ik daarmee begin, wil ik diegene die mij niet zo goed kennen eerst dit vertellen: “Ik ben geen zeurpiet.” Mijn pijngrens ligt hoog en ik kan veel hebben, heel veel hebben.

Goed, is u er klaar voor?

Het begon bij mij met nachtelijk zweten. Midden in de nacht badend in het zweet wakker worden. Soms niet, soms één keer en soms een paar keer per nacht. Daarnaast had ik continue last van een opgeblazen gevoel. Nee dat zeg ik verkeerd, het was geen gevoel, het was een overduidelijk opgezette buik. Ik leek soms wel een paar maanden zwanger! En tot slot had ik last van pijnlijke gewrichten. Ook niet elke dag maar gewoon zo af en toe. Overigens wist ik toen ook niet eens dat deze klachten, met uitzondering van het nachtelijk zweten, bij de overgang hoorden dus heb ik indertijd nog wel de huisarts geraadpleegd vanwege die opgezette buik. “Ach”, dacht ik toen nog onnozel, “als dit het is, gaat dat prima lukken allemaal. Kom maar op met die overgang”… We schrijven vandaag 25 mei 2016 en inmiddels ben ik bekend met die enorme waslijst van klachten waarmee je tijdens je overgang te maken kunt krijgen en ja, ik ben één van die vele miljoenen vrouwen die er last van heeft. En hoe!

Inmiddels is mijn gemiddelde temperatuur continue verhoogd waarbij deze met grote regelmaat torenhoog wordt tijdens een opvlieger. De hele dag ben ik in gesprek met mensen en tijdens die gesprekken voel ik dan ineens dat het zweet mij aan alle kanten uitbreekt. Mijn hele lichaam gloeit en de straaltjes lopen langs rug, borst, voorhoofd en bovenlip. Het kan geen kwaad wordt er dan gezegd en nee dat is ook zo, maar boy oh boy wat is dit onaangenaam.

Normaliter slaap ik ’s nachts gemiddeld zo’n 6-8 uur maar inmiddels is dit wel anders. Op een slechte nacht slaap ik zo’n 2-4 uurtjes hooguit en dat kan soms dagen, weken aanhouden. Dat dit gevolgen heeft voor mijn stemmingswisselingen en vermoeidheid hoeft geen verdere uitleg, toch? Bovendien durf ik te beweren dat het negatieve gevolgen heeft voor mijn weerstand. Nog nooit zo vaak verkouden en grieperig geweest als in 2015 en dit jaar begon niet veel anders.

Had ik vroeger misschien eenmaal per jaar een keer hoofdpijn, inmiddels is dat zeker eenmaal per maand en dan niet een paar uur of een hele dag maar ook dagen achter elkaar. Gelukkig niet heel heftig maar desondanks zit ik dan niet lekker in mijn vel en ben ik hangerig.

Sinds kort heb ik erge last van duizeligheid en misselijkheid. Zo kan het voorkomen dat ik bij de bakker op mijn beurt sta te wachten en vanuit het niets overvallen wordt door een enorme duizeligheid, welke bij mij ook altijd gepaard gaat met extreme misselijkheid. Ik probeer er nog tegen te vechten maar in luttele tienden van seconden sla ik tegen de vlakte, val ik flauw en begin te braken. Natuurlijk is het dan erg lief van de bakker dat hij mij even met zijn auto naar huis rijdt, maar hee dit is echt niet leuk! Eenmaal thuis duik ik mijn bed in en hoop dat de misselijkheid en duizeligheid na een paar uur rust weer over zijn.

Haartuitval, broze nagels en bloedend tandvlees. Check, check, check. Een vervelende bijkomstigheid maar in mijn geval iets waar ik prima mee kan leven.

Voor een fervente wandelaar en fietser is het best lastig om af en toe last te hebben van pijnlijke gewrichten en spierspanning. Dat dit ook met de naderende ouderdom te maken heeft en dat ik niet meer zo soepel ben als 30 jaar geleden dat snap ik maar al te goed. Toch kunnen mijn gedachten dan soms met mij op de loop gaan over dit ouder wordende lichaam want eerlijk is eerlijk, dergelijke klachten relateer ik aan oude mensen en laten we wel wezen: ik heb Sarah nog niet ontmoet dus mag ik mij alsjeblieft nog een tijdje een jonge blom voelen? Een jonge blom zijn?

En dan die vergeetachtigheid. Nee! Soms moet ik echt heel diep nadenken om mij weer te herinneren wat ik de dag ervoor – ja u leest het goed, de dag ervoor – gedaan heb. Waar ik voorheen precies wist welke afspraken ik die week zou hebben, moet ik nu elke dag zeker twee keer mijn agenda raadplegen en dan nog komt het voor dat ik net gekeken heb en mij daarna eigenlijk realiseer dat ik de gelezen informatie niet goed heb opgeslagen. Over concentratieproblemen gesproken!

Tot slot zijn er ook de ergernissen over gewichtstoename – al ben ik daar niet eens zo rouwig om – onregelmatige menstruatie, hyperventilatie en een bonkend hart.

ONGEMAKKEN
Zo noemen we al deze klachten in de volksmond en dat zijn het ook. Geen van alle leveren zij een gevaar op voor de gezondheid (hoewel ik daar zo mijn twijfel over heb) maar dan toch. Als het dan toch ongemakken zijn, waarom wordt er dan altijd zo geheimzinnig over gedaan? En alles bij elkaar genomen, vind ik niet dat ik nog langer kan spreken van ongemakken. Het is iets dat mijn leven sterk beïnvloed en niet bepaald op positieve wijze. Ik voel mij lichamelijk en geestelijk onstabiel, soms ronduit ziek. Alsof ik in zeer korte tijd een totaal ander persoon ben geworden. En ik weet dat ik hierin niet alleen sta. Gelukkig zijn er steeds meer kruiden en homeopathische medicijnen die de symptomen draagbaar maken. Wat mij enorm helpt is acupunctuur, maar iedereen is anders en elk lichaam reageert anders dus kijk wat bij jou past.

Helaas is van te voren niet te voorspellen hoe lang iemand er last van zal hebben. Al met al denk ik dat ik al heel wat jaren bezig ben met de (pré)overgang en dat deze nu duidelijk richting hoogtepunt groeit.

Het is beslist niet mijn bedoeling om eens lekker te klagen en al helemaal niet om zielig gevonden te worden. Dit is een blog om mensen de ogen te openen over zoiets alledaags als de overgang. Slechts weinig mensen beseffen wat een impact de overgang heeft op lichaam, geest en leven. Ondertussen kijk ik uit naar de periode na het hoogtepunt met in mijn gedachten de gevleugelde uitspraak van Sonja Barend: “Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op.” Zal mij niets verbazen als zij toen ook in de overgang zat.